بات عیب‌یاب سئوی وردپرس

مسئله تجاری

ابزار ممیزی سایت یا چک‌لیست عمومی است و کاری ندارد که روی سایت واقعاً چه نصب شده، یا افزونه‌ای است که به همان سایت پروداکشنِ تحت ممیزی کد اضافه می‌کند. هیچ‌کدام روی یک فروشگاه زنده قابل قبول نیست: اولی توصیه‌ای می‌دهد که مصداق ندارد، دومی به سیستمی که اصلاً برای پایداری‌اش دارید ممیزی می‌کنید سطح حمله اضافه می‌کند.

آنچه تحویل دادم

• یک سرویس FastAPI که رابط مرورگری و API قابل فراخوانی را روی یک هسته‌ی مشترک می‌دهد.
• یک کانکتور وردپرس که با رمز اپلیکیشن روی REST API احراز هویت می‌کند و لازم نیست چیزی روی سایت هدف نصب شود.
• پیکربندی جدا از منطق، که اندپوینت، اعتبارنامه‌ها و انتخاب موتور را مستقل از تحلیل نگه می‌دارد.
• یک نوع خطای اختصاصی برای کانکتور، تا سایتی که در دسترس نیست، دسترسی نمی‌دهد یا پاسخ غیرمنتظره برمی‌گرداند، خرابی زیرساخت خوانده شود نه یافته‌ی ممیزی.
• انتخاب مدل از روی پیکربندی، تا موتور استدلال بدون دست‌زدن به کد تشخیص عوض شود.
• CORS طوری پیکربندی شده که بعداً بشود یک فرانت‌اند جدا اضافه کرد، بدون بازسازی سرویس.

رویکرد فنی

• رمز اپلیکیشن، به‌جای افزونه یا کلیدی که مال من باشد. مالک خودش صادرش می‌کند، آن را در حساب کاربری‌اش می‌بیند و آخر کار هم خودش باطلش می‌کند.
• کانکتور پشت ماژول و نوع خطای خودش جدا شده، چون بیشتر خرابی‌های واقعی اینجا مشکل شبکه و دسترسی است و گزارش‌کردنشان به‌عنوان یافته، مستقیماً گمراه‌کننده است.
• اعتبارنامه‌ها فقط در لایه‌ی پیکربندی ذخیره می‌شوند و هیچ‌وقت وارد مسیر تحلیل نمی‌شوند، پس راهی نیست که سر از یک گزارش دربیاورند.
• یک هسته پشت دو رابط؛ هرچه نمای مرورگری نشان می‌دهد، از برنامه هم قابل گرفتن است.

نتیجه و شواهد

می‌شود یک نصب زنده‌ی وردپرس یا ووکامرس را بدون نصب چیزی روی آن ارزیابی کرد، و یافته‌ها به چیزی اشاره می‌کنند که همان سایت واقعاً دارد. دسترسی را مالک سایت می‌دهد و خودش هم پس می‌گیرد.

اهمیت برای کارفرما

برای کسی که چند فروشگاه را نگه می‌دارد، مهم این است که ارزیابی چیزی به پروداکشن اضافه نمی‌کند: دسترسی خواندنیِ قابل ابطال، و بدون افزونه‌ی اضافه.